Dubbelinterview met 2 CP-voetbalouders. Geert is de vader van Job Draaijers en Sandra is de moeder van Gerard Bambacht. Job en Gerard zijn beiden A-international.

Wat is voor jou als ouder het hoogtepunt binnen het CP-voetbal?

Geert: ‘Dat is best wel een moeilijke vraag. Er zitten namelijk heel veel verschillende kanten aan het CP-voetbal. Maar als ik moet kiezen zijn het toch wel de internationale voetbaltoernooien en de voorbereidingen daar naartoe. Ik bewaar bijvoorbeeld hele goede herinneringen aan het eerste toernooi dat Job speelde, een vierlandentoernooi in Oostenrijk. Daar werd Job toernooitopscoorder en de manier waarop dat toernooi verliep was voor hem echt een jongensboekverhaal. Ook het jeugd WK in Nottingham in 2015 vond ik bijzonder. Job was toen als ‘6’ geclassificeerd en speelde bijna alle wedstrijden. René Jurrius, Jim van Alst en Robin Janssen hadden er een hecht team van gesmeed dat ook echt goed voetbalde.

Ook het WK met het A-team in Argentinië in 2017 zal ik niet gauw vergeten. Job raakte daar in de voorbereiding geblesseerd, en miste daardoor de poulewedstrijden waardoor hij niet medisch gekeurd kon worden. Dat betekent automatisch dat je de rest van het toernooi ook niet mag spelen. Gelukkig kreeg Job wel speeltijd in 2019 op het WK in Sevilla. Ik hoop van harte dat het A-team en ook de jeugdteams in de toekomst dit soort toernooien kunnen blijven spelen. Zo’n doel geeft de jongens en meiden een belangrijke motivatie om door te gaan met het CP-voetbal, denk ik.’

Sandra: ‘Deze vraag is op meerdere manieren in te vullen. Wat het CP-voetbal betekent voor de jongens? Of het hoogtepunt die je samen met je zoon beleefd? En dan moet ik kiezen uit de vele mooie, emotionele, bijzondere en fantastische hoogtepunten die we in de afgelopen 6 jaar hebben beleefd!

Het telefoontje van Robin Janssen bijvoorbeeld op 21 mei 2015: of Gerard tijd had om mee te doen met een onderlinge wedstrijd met het A-team. Of 18 september 2017, eerste keer basisplaats bij het A-team. Ik kan nog wel even doorgaan. Klaas zegt meteen: Rio! Inderdaad, naast al die mooie en waardevolle momenten staat 10 augustus 2016 in ons geheugen gegrift: Gerard, 16 jaar, geselecteerd voor het Paralympisch Team. Toen niet wetend dat dit voorlopig de laatste Spelen zouden zijn. Het was fantastisch in Rio, met een Paralympisch debuut van onze Gerard.

Daarnaast betekent het voor ons als ouders meer dan alleen voetbal zoals blijvende vriendschappen met andere ouders. Hierbij denk ik vooral aan onze trip naar Argentinië. Zonder het CP-voetbal waren wij hier niet geweest, en belangrijker, zonder CP-voetbal waren er geen vriendschappen ontstaan die er nu zijn.

Een ander hoogtepunt vanuit het CP-voetbal is elke dag zichtbaar is als ik naar Gerard kijk. Hoe hij als 21-jarige in het leven staat en hoe hij omgaat met overwinningen en telleurstellingen. Daarnaast zie ik hoe hij elke dag het beste uit zichzelf wil halen en positief in het leven staat.’

Gerard in actie tegen Paralympisch kampioen Oekraïne tijdens het WK 2019 in Sevilla

Hoe zijn jullie zonen bij het CP-voetbal terecht gekomen?

Geert: ‘Dat is echt toeval. Saskia, mijn vrouw, en ik hadden eerlijk gezegd nog nooit van CP gehoord en ook niet van CP-voetbal. Louis Hansen, docent bij de Mytylschool Ariane de Ranitz in Utrecht waar Job op zat, kende het CP-voetbal echter wel. Hij heeft Job in 2013 getipt om mee te doen aan de KNVB CP-talentendag in Groesbeek. Ik herinner me nog goed dat ik zelf nogal zenuwachtig was, maar dat Job ‘gewoon lekker ging voetballen’, haha. Job werd daar gescout en vervolgens zijn we samen met hem enkele jaren elke week naar de trainingen in Groesbeek gereden. Daar heb ik goede herinneringen aan, ondanks dat het in hartje winter nog wel eens erg koud was langs de lijn. Gelukkig was het gezellig met de andere ouders. Ook aan de lange autoritten met Job bewaar ik goede herinneringen.’

Sandra: ‘Tijdens het zoeken naar voetbaltrainingen voor jongens met CP kwam Klaas op de site van de KNVB, CP-voetbal. Hij vond daar niet de trainingen die hij zocht, maar wel informatie over CP-voetbal. Iets waarvan wij niet wisten dat het bestond. Ondanks deze info hadden wij niet meteen stappen ondernomen. De jaarlijkse talenten dag was al voorbij en Gerard had het naar zijn zin in het team waarin hij speelde. Dat veranderde toen Gerard 13 jaar was. Hij kreeg bij zijn club een andere trainer. Bij deze nieuwe trainer stond Gerard al snel buiten spel, letterlijk. Hij was niet snel genoeg en keerde maar een kant op. Conclusie? Wissel. Woorden van de trainer die mij altijd bijgebleven zijn: “Kom maar Gerard, nu mag jij erin, nu maakt het niet meer uit”. Het was 5-0 voor de andere partij, de wedstrijd was al gespeeld. Dat was de druppel. Tijd voor wat anders en daarna ging het snel. In mei 2013 was er een talentendag in Groesbeek, na deze dag werd Gerard uitgenodigd voor een eerste training in Zeist. Begin 2014 mocht hij aansluiten bij het talententeam in Groesbeek. Een jaar later was er een WK in Nottingham voor O19, waar Gerard aan mee mocht doen. In datzelfde jaar nog, november 2015, heeft Gerard zijn debuut gemaakt in het A-team, samen met Martijn Loeffen.’

Selectie Jeugd-WK Nottingham 2015, met Gerard (2de van links bovenste rij) en Job (3de van rechts onderste rij)

Hoe kwamen jullie erachter dat de jongens CP hadden?

Geert: ‘Job had van jongs af aan motorische problemen, vooral met zijn coördinatie en stabiliteit. Hier heeft hij jarenlang fysiotherapie voor gehad. Daar viel al op dat zodra er een bal aan te pas kwam, Job ineens tot veel meer in staat bleek. De diagnose CP is toen echter nooit gesteld. Dat gebeurde pas toen Job door artsen van de KNVB werd gekeurd. Zoals gezegd werd hij eerst als ‘6’ gekeurd (Robin zei altijd dat Job het prototype ‘6’ was), en later bij de nieuwe klasseindeling als ‘2’. Hij is nog wel eens opnieuw gekeurd om te zien of hij toch niet een ‘1’ was maar dat bleek (net) niet het geval.’

Sandra: ‘De motorische ontwikkeling van Gerard was anders dan bij onze dochter Eszti. Hij gebruikte zijn linkerhand niet en ook trappelde hij niet met zijn linkerbeen. Toen Gerard 7 maanden was werden wij door de huisarts doorverwezen naar de Fysio, daar werd verteld dat het waarschijnlijk vanuit de hersenen kwam. We zijn toen naar het ziekenhuis gegaan, daar kreeg Gerard een MRI-scan. Op de scan was zichtbaar dat er een kleine beschadiging zat. Het woord Cerebrale Parese viel, maar wat dit dan concreet betekent leer je pas door de jaren heen.’

Hoe verliepen de eerste jaren van de jongens bij hun eigen voetbalclub?

Geert: ‘Ondanks zijn motorische beperking kon Job van jongs af aan altijd goed meekomen met de andere jongens in zijn voetteams. Hij heeft van toen hij 5 jaar oud was altijd in reguliere voetbalteams gespeeld, eerst in de jeugd bij DVSU. Nu speelt hij alweer enkele jaren in een seniorenteam van Hercules. Ook hier kan Job goed meekomen, vooral dankzij zijn techniek en spelinzicht. Hij gaat duels altijd voor de volle 100% in. Dat levert vaak balbezit op, maar ook nog wel eens blessures jammer genoeg.’

Sandra: ‘Gerard was zoals veel andere jongens helemaal weg van voetbal. Dit was zijn passie. Als 5-jarige trok hij zijn voetbalschoenen aan om ze vervolgens nooit meer uit te doen, alleen voor een andere maat. Gerard was heel fanatiek en sloeg geen training of wedstrijd over. Het was zijn lust en zijn leven. Als ouder zag je al snel dat je zoon minder mobiel was dan zijn leeftijdgenootjes. Gerard viel snel en was langzamer. Na een half jaar ging Klaas, zijn vader, de trainingen verzorgen voor het team waar Gerard in speelde. Thuis werden vooraf de trainingen besproken, iets waar Gerard veel houvast aan had. Tijdens de wedstrijden kreeg Gerard evenveel speeltijd als de andere jongens, wat weerstand opriep bij de andere ouders. Want Gerard was immers niet snel genoeg. Toen Gerard 13 was werd het tijd voor een andere trainer, en ging het bergafwaarts met zijn zelfvertrouwen.’

Wat hebben de jongens geleerd bij de KNVB-selecties?

Geert: ‘Het belangrijkste dat Job heeft geleerd is dat je doelen moet stellen als je iets wilt bereiken, dat je hiervoor hard moet trainen en als team goed moet samenwerken. Job is een echte teamplayer, het teambelang staat bij hem centraal, dat vind ik een fijne karaktereigenschap. Ook heeft hij bij het CP-voetbal meegekregen om het beste uit zichzelf te halen. Dat laatste zie ik bij Job overigens niet alleen in het voetbal terug, maar ook in zijn maatschappelijke carrière. Hij heeft bij het CP-voetbal ervaren wat doorzetten op kan leveren.’

Job in actie tegen Australië tijdens het Jeugd-WK in Nottingham.

Sandra: ‘Zelfreflectie en eigenaarschap! Daarnaast ook om je eigen prestaties te verhogen door doelen te stellen. Dit kwam op elke training in Zeist aan de orde maar zeker ook in Groesbeek, waar het talententeam wekelijks trainde. Er werd door de trainers veel tijd en energie gestoken in de ontwikkeling van de jongens. Hard werken om het beste uit jezelf te halen, en uit je team. Presteren met plezier en respect voor elkaar, maar daarnaast elkaar helpen waar nodig is. Omgaan met telleurstellingen, daar moest ook aan gewerkt worden, want topsport is ook een harde wereld. Je moet hard werken voor een plekje in het veld. Dit nemen de jongens mee de maatschappij in. Ik heb meerdere keren uitgesproken hoe dankbaar ik ben dat er trainers op Gerard zijn pad zijn gekomen die in hem geloofden. Presteren doe je niet alleen op het veld, maar andere zaken zijn ook belangrijk. Bijvoorbeeld voeding, op tijd naar bed, op tijd komen, en ervoor zorgen dat je voetbalkleding en schoenen op orde zijn. Dat harden werken nam Gerard ook mee naar zijn club VV Zuilichem. In de aanloop naar het WK in Sevilla heeft hij alles ingezet wat hij had geleerd bij de KNVB. Wat resulteerde dat hij mee mocht trainen met Zuilichem 1, toen onder trainer Nabil Bouhlal.’

Hebben ze er iets aan in het dagelijks leven?

Geert: ‘Zeer zeker. Zijn topsportstatus die samenhangt met het feit dat Job in het A-team speelt heeft hem zeker geholpen om aangenomen te worden op het Sportcollege van het ROC Midden-Nederland. Daar heeft hij inmiddels zijn diploma gehaald. Hij doet nu een vervolgopleiding tot onderwijsassistent.

Ook was het met een topsportstatus prettig binnenkomen bij FC Utrecht waar Job de afgelopen twee jaar trainer was bij de regionale talenten opleiding. Die ervaring zorgde er voor dat hij afgelopen zomer ook als trainer mocht assisteren bij Ajax Camps and Clinics. Het CP-voetbal heeft wat dat betreft dus voor een soort vliegwieleffect gezorgd.

Daarnaast geeft Job al jaren voetbaltrainingen aan de onder- en middenbouw van FC Houten en Delta Sport. Daarvoor heeft hij zijn TC 3 diploma gehaald. Ik vermoed dat hij bij de trainingen van het CP-team weleens goede ideetjes opdoet die hij gebruikt voor de trainingen die hij zelf geeft.’

Sandra: ‘Als 14e-jarige kom je steeds meer in een fase waar je jezelf gaat identificeren met anderen leeftijdsgenoten. Je komt dan in een fase om te gaan experimenteren en grenzen op te zoeken. Tijdens deze periode was Gerard op een plaats die wij achteraf nooit hadden kunnen bedenken. Gerard haalde zijn identiteit uit het CP-voetbal, en dat doet hij nog steeds. Hij kwam hiermee in aanraking met jongens die ook CP hadden en met trainers die hem zagen en erkenden. Deze sociale omgeving is voor Gerard van groot belang geweest; een sportcultuur waarin hij zelfvertrouwen heeft opgebouwd. In de tijd dat Gerard naar Rio ging zat hij op praktijkonderwijs De Noordhoek in Gorinchem. Zonder dat Gerard het door had werd hij een voorbeeld voor de leerlingen. Verder zijn de spieren aan beide kanten sterker geworden door het vele trainen. Na zijn 14e jaar heeft hij geen revalidatiearts en fysio meer gezien.

Heeft Gerard er iets aan gehad? Ja heel veel. Een rugzak vol positieve bagage: zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen en fysiek zoveel sterker. Hij heeft ook een diploma op zak en een fantastische baan waar hij elke dag met frisse zin naar toe gaat.’

Hoe belangrijk is het dat ze spelen met andere CP’ers?

Geert: ‘Het belang daarvan moet je denk ik niet onderschatten. Dat je ziet dat je niet de enige bent met een motorische beperking is natuurlijk fijn. Mooi ook als je onderling ervaringen kan delen en elkaar kan helpen.’

Sandra: ‘Heel belangrijk, omdat je dan fysiek “gelijkwaardig” bent. Fysiek is een groot struikelblok, letterlijk en figuurlijk. De meeste CP’ers hebben motorisch meer tijd nodig. Deze tijd heb je in het reguliere voetbal minder.’

Wat betekent de selectie in het A-team voor jullie?

Geert: ‘Als ouders probeer je natuurlijk je kind te helpen een volwaardige plaats te vinden in de maatschappij. Zoals ik al aangaf heeft het CP-voetbal daar zeker een bijdrage aan geleverd. We zijn supertrots dat Job met het A-team zijn land mag vertegenwoordigen, zeker als we bedenken hoe hij zijn leven begonnen is. Dat hadden we echt nooit verwacht. Voor ons heeft het CP-voetbal daarnaast ook mooie vriendschappen opgeleverd met andere ouders.’

Sandra: ‘Wij zijn supertrots op Gerard dat hij met zijn doorzetting en zijn harde werken heeft bereikt wat zijn droom is: Voetballen voor Nederland.

In zijn geliefde Oranje shirt het Wilhelmus zingen, en wij zingen dan uit volle borst mee.

Ik denk aan de waardevolle gesprekken die klaas altijd voerde met Gerard tijdens de vele kilometers die we hebben afgelegd naar de trainingen en wedstrijden. De voorbereidingen en de toernooien, we hebben het allemaal bewust meegemaakt. Elke toernooi hebben we als gezin intens beleefd. Wij zeiden dan tegen elkaar: “We gaan mee, want het kan zomaar de laatste zijn”. Wij vinden het fantastisch om te zien dat Gerard op deze manier zijn liefde voor het voetbal in de breedste zin van het woord kan beleven.’

CP Nederland start campagne #DitisCP

Campagne #DitisCP van start: Durf jij voorbij mijn CP te kijken? | CP Nederland

CP Nederland, de vereniging van mensen met cerebrale parese, heeft op 13 oktober de campagne #DitisCP gelanceerd. Cerebrale parese (spasticiteit) is de meest voorkomende lichamelijke beperking bij kinderen. CP is niet te genezen. Tegelijkertijd is het de minst bekende handicap, waardoor mensen snel hun oordeel klaar hebben. In deze campagne worden mensen uitgedaagd om verder te kijken dan de beperking: ‘Durf jij voorbij mijn CP te kijken?’

Wil jij hier meer over lezen? Klik dan hier