Voetballen op 1,5 meter, geen fysiek contact en elkaar niet begroeten zoals we gewend zijn. Dit zijn zomaar een paar dingen waar Jochem Kintz aan moest wennen toen hij deze week weer begon met trainen bij zijn club Only Friends. In dit interview gaan we met hem in gesprek over hoe hij de corona-crisis doorkomt en wat zijn mooiste momenten als CP-voetballer waren.

Anders

Jochem zit nu in het derde jaar van zijn opleiding bedrijfskunde en loopt voltijd stage bij een bedrijf in Amersfoort. En ook daar gaat het even anders dan normaal. ‘Nu met de coronacrisis is het af en toe behelpen, omdat ik nu veel thuis aan het werken ben. Soms komen de muren een beetje op me af. Daarom is het fijn dat ik met stage heb afgesproken dat ik weer geregeld naar het kantoor kan komen. Zo blijf ik up to date en ben ik van grotere waarde voor het team’ zegt Jochem.

Fit blijven

Niet alleen zijn stage is anders, maar het voetbal lag natuurlijk de afgelopen tijd ook stil. Deze week kon hij eindelijk weer eens op het veld staan. Lachend geeft Jochem aan dat hij kan merken dat de conditie van sommige teamgenoten wel wat minder is dan voor de corona-crisis. Afgezien het feit dat er dus geen fysiek contact mag zijn en dat teamgenoten op 1,5 meter staan went Jochem snel aan de huidige situatie. ‘We kunnen geen partijtje meer doen. Dat is normaal gesproken de afsluiting van een training. Dat vind ik wel jammer.’ Ondanks dat een partijtje er niet in zit, focust hij vooral op wat er wel kan. ‘We spelen nu op afstand van elkaar met verschillende pass- en trapoefeningen’. Het balletje rolt dus weer, maar hoe blijft hij verder fit?

‘Normaal gesproken ga ik drie keer in de week naar de sportschool, maar die is voorlopig nog wel even dicht. Om toch te kunnen sporten heeft Jochem weerstandsbanden gekocht. ‘Zo kan ik toch om de training in de sportschool thuis goed nabootsen.’ Ook volgt hij korte, maar effectieve workouts op YouTube. ‘Dit probeer ik dan drie keer in de week te doen en wissel het ook weleens af met een rondje hardlopen.’ Ten slotte maakt hij met een collega een Fit at Home sportprogramma voor zijn stagebedrijf. Samen met een collega zoekt hij oefeningen uit voor workouts die collega’s dan thuis kunnen doen. ‘Naast het samenstellen van de oefeningen doen wij zelf natuurlijk ook mee. Op die manier probeer ik mijn ritme vast te houden. Kortom, er zijn voor mij genoeg mogelijkheden om fit te blijven.’

Talentendag

Jochem speelt al zijn hele voetballeven voor Only Friends. Dennis Gebbink, oprichter van de club, bracht hem op de hoogte van het CP-voetbal. Jochem meldde zich aan voor een talentendag. Hij werd geselecteerd voor het jongste jeugdteam en mocht blijven. Uiteindelijk doorliep hij alle jeugdteams, maar moest hij noodgedwongen afhaken toen hij naar Duitsland verhuisde samen met zijn ouders.Toch was dit niet het einde van Jochems ambities om voor Oranje te spelen. Doordat hij eerder dan verwacht weer in Nederland ging wonen, meldde hij zich opnieuw aan voor een talentendag. Dit keer voor het A-team. Hij werd weer geselecteerd en is nu alweer 2,5 jaar A-selectiespeler.

Op de vraag hoe hij het vindt om bij het CP-team te zitten hoeft hij niet lang na te denken: geweldig! ‘Als klein jongetje droom je er al van om profvoetballer te worden. Al gauw kom je erachter dat je beperking dat tegenhoudt. Om toch uit te mogen komen voor je land en het Oranjeshirt aan te mogen trekken, is echt een jongensdroom die uitkomt!’

Kippenvel

Zijn jongensdroom kwam dus uit en nu elf interlands later kan hij maar moeilijk kiezen wat zijn favoriete voetbalmoment is. ‘Ik heb er eigenlijk twee, mag dat ook?’Zijn eerste moment dat hem altijd zal bijblijven, is zijn doelpunt tegen Thailand op het WK in Sevilla. ‘Het was mijn eerste interlanddoelpunt. Ik kan de ontlading na mijn doelpunt nog goed herinneren. Het moment was echt perfect. Vlak voor het einde van de wedstrijd kwamen we dankzij mijn doelpunt 2-0 voor. Ja dat voelde echt geweldig.

Het tweede moment is mijn debuutwedstrijd op een eindtoernooi. Ik moest nog ingekeurd worden, dus mocht ik in de basis beginnen. We speelden de openingswedstrijd van het EK in eigen land tegen Duitsland. Dat het de klassieker was bracht duidelijk extra druk met zich mee. We speelden dominant en wonnen overtuigend met 4-2 voor het thuispubliek. Helaas kon ik mijn officiële debuut niet bekronen met een doelpunt. Een goed schot van mij spatte uiteen op de bovenkant van de lat. Dat mocht de pret niet drukken. De ontlading na het laatste fluitsignaal sprak boekdelen. Volgens mij zijn daar nog beelden van te vinden. Ik krijg er zelf nog steeds kippenvel van.’